Goedemorgen lieve mensen, ik realiseer me dat het al een tijdje geleden is dat ik een verhaaltje heb gepost. Ik zal jullie weer op de hoogte brengen. Ik heb met m'n nieuwe werk ochtenden vrij, aan de ene kant heel relaxed, kan rustig wakker worden, maar aan de andere kant vind ik het heel moeilijk vroeg uit bed te komen en iets te doen met mn tijd. Meestal lig in lang in bed, lees wat, schrijf in mn dagboek, doe wat buikspieroefeningen, douche, lunch en maak me klaar om naar werk te gaan. Ik ga rond 2 uur van huis weg, moet met de bus naar de andere kant van de stad. Daar, bij een supermarkt, staan mannen die heen en weer rijden naar het dorpje waar ik werk, illegale taxi's. De eerste dag dat ik in m'n eentje naar werk ging heb ik een uur staan wachten op een man die me zou brengen. Er waren al een paar mannen naar me toe gekomen die vroegen of ik naar Tarlungeni, het dorpje waar ik werk, moest. Ik zei nee, met het idee dat ik alleen met die ene man moest meerijden, ik vertrouwde het niet echt. Uiteindelijk heb ik het kantoor gebeld, die iemand in het weeshuis belde, die weer de man belde die me zou ophalen en 15 minuten later was hij er. Dat wachten wilde ik niet meer, dus de dagen daarna ben ik gewoon ingestapt bij de mannen die me wenkte en vroegen of ik naar Tarlungeni moest. Ondertussen ken ik de meeste mannen die heen en weer rijden van gezicht en zij mij ook, dus dat werkt al wat beter. Het was in het begin wel even wennen, zomaar in een auto stappen bij een man, meestal auto's die in NL 5 jaar geleden al niet meer door de APK zouden komen, waarvan de KMteller niet werkt en soms enorm stinken. Nu ben ik er wel aan gewend, de meeste mannen zijn heel aardig, vragen waar ik vandaan kom. Volgens mij werken de mannen allemaal samen en delen het geld dat ze verdienen. Er is een oudere man, ik denk dat hij 'de leider' is, waar ik een tijdje mee heb gepraat over NL en voetbal, van hem krijg ik meestal gratis ritjes, nice! Voor een ritje betaal ik normaal 4Lei, dus 8 Lei per dag, 40 Lei per week. Om het om te rekenen naar euro deel je door 4.3, niet veel dus. Ik kan het geld terug krijgen van Projects Abroad, dat is alleen niet zo fijn geregeld. We moeten zelf naar het kantoor gaan en erom vragen en als Razvan het geld aan ons geeft kijkt hij altijd een beetje zielig of zegt iets als: 'A small fortune.' Nja het zal wel, het is toch iets van 40 euro per maand. Op mn werk gaat het wel goed: als ik binnen kom, komen er altijd wel een paar kids op me af om te knuffelen, vragen ze meteen wat we gaan doen of nemen ze me mee om te laten zien wat ze aan het doen waren. Het is wel moeilijk, als ik iets bednek om te doen, om duidelijk te maken wat ik wil en als ze het eenmaal begrijpen, dat ze het ook echt gaan doen. Ik had bijvoorbeeld een blaadje gepakt, in de hoek een sticker geplakt en die nagetekend, als voorbeeld, zodat zij dat ook konden doen. Maar toen ze het zagen wilden ze allemaal dat ik een tekening voor ze maakten. Als ik dan zeg dat ze het zelf moeten proberen kijken ze heel zielig, doen ze alsof ze moeten huilen en vragen ze nog een keer of ik het wil tekenen. Ja, hoe kan ik nou nee zeggen? En als je ja zegt tegen een, zeg je ja tegen allen. Komt erop neer dat ik de eerste 3 dagen bij de meiden alleen heb zitten tekenen en de meiden de tekeningen gingen versieren en inkleuren. In het begin vond ik het wel leuk, makkelijke manier ze blij te maken, maar daarna werden ze veeleisend, wilden ze steeds meer en als ik nee zei werden ze boos. Bij de jongens gaat het allemaal wat rustiger, als ik die wat papier en kleurpotloden geef gaan ze allemaal rustig aan het werk, soms een kleine ruzie om een potlood of wie het eerst zn tekening aan mij kan laten zien, maar meestal heel gemoedelijk. Voor de rest spelen we heel veel kaartspelletjes, heb ik mens-erger-je-niet gespeeld en een puzzle gemaakt. Ik ben met de jongens gaan sleeen en we hebben verstoppertje en tikkertje gespeeld. Al met al gaat het wel goed dus, met soms wat haperingen op taalgebied, maar dat wordt steeds makkelijker. Op 25 februari zijn we met de groep vrijwilligers naar Peles Castle gegaan, een heeel mooi kasteel in Siana, hier 45 km vandaan. Haha op de heenweg met de trein hadden we per ongeluk kaartjes gekocht voor kinderen t/m 6, gelukkig kon de conducteur er wel om lachen. We meosten vanaf de trein een tijdje lopen, onderweg een klein kloostertje bezocht. Het kasteel is prachtig, toen we aankwamen was het opgelicht door de zon, prachtig! Volgens mij is het op mn profielfoto te zien. Toeristen die we zijn duizenden foto's gemaakt hihi. Toen hebben we kaartjes gekocht voor een rondleiding, waar we een halfuurtje op moesten wachten. We hebben in de zon gezeten en genoten van t uitzicht. De binnenkant van het kasteel was nog mooier versierd dan de buitenkant. Vol met prachtige spullen, schilderijen, het straalde statigheid uit. Dit had ik niet willen missen! Toen we het kasteel uitkwamen was de zon weg en waren we moe en hongerig. Snel wat gegeten in restaurantje daar, souvenirs gekocht en terug naar huis gegaan. Het was een lange dag geweest, van 10 tot half 7 van huis weggeweest. Maar je bent jong en je wilt wat, dus 's avonds toch nog even de stad in voor wat drankjes. Matthias, de duitse vrijwilliger, was de dag ervoor aangekomen en die ging ook mee, de groep wordt steeds groter. De woensdag daarna was het schrikkeldag, leapday. We wilden deze dag niet zomaar voorbij laten gaan, er moest iets speciaals gebeuren. Ik had een tijdje terug al aan de meiden verteld dat ik misschien een piercing in mn oor wilde, aan de bovenkant van mn oor. De meiden waren wel enthousiast en Katie en Erin wilden er ook wel een. Komt erop neer dat we die woensdag alle vier, Briana besloot op t laatste moment ook mee te doen, die piercing hebben laten zetten :) Het was een 'bonding-thing' zoals de meiden het noemde, haha. Ik was super zenuwachtig en het deed zoveel pijn als ik bang voor was, maar ik ben heel blij met het resultaat, ook al kan ik nu nog steeds niet op mn rechteroor slapen. Het weekend daarna was het laatste weekend van Erin. het enige wat we dat weekend hebben gedaan is winkelen en even de stad in geweest voor wat drankjes. Zondag zijn we het huis niet uit geweest hihi. Ik vond het niet leuk dat Erin weg ging, kon erg goed met haar opschieten. Toen ze maandagochtend vertrok waren we allemaal beetje verdrietig en stil. De dagen erna waren erg wennen, minder spelletjes doen samen, minder gelachen dan daarvoor. Maar na een paar dagen was de sfeer al beter en was het gezellig met Briana, Katie en mij. Afgelopen weekend was Briana's laatste weekend. We hebben op vrijdag geschaatst, zijn zaterdag naar het Brasov-teken boven op de berg geweest met de kabelbaan en zijn daarna even de stad in geweest. 's Avonds, as usual, wat drankjes in de stad. Zondag alleen het huis uitgeweest om bij de Mac te eten haha. Maandag was de dag dat de broer van Katie, Chris, aankwam in Brasov. We hebben 's avonds pannekoeken gegeten, was gezellig. Dinsdag was de laatste dag van Briana, we zijn 's avonds de stad in gegaan, hebben een heel leuke avond gehad en zijn pas de kroeg uit gegaan toen hij dicht ging. Opgebleven tot Briana werd opgehaald om naar t vliegveld te rijden. Weer een afscheid, gadsie. De afgelopen week heb ik Briana beter leren kennen, ben haar meer gaan waarderen en dan gaat ze nu weg. We waren weer alledrie beetje verdrietig en stil en daar ging ze, op weg terug naar the USA. Then there were two. Gisteravond was de laatste avond van Julien, de fransman. Ja, de groep was groot, maar binnen 2 weken zijn er 4 mensen weg. We hebben pizza gegeten, met Alex de begeleider en zijn daarna weer de stad in gegaan. Was neit zo gezellig als dinsdag, komt denk ik omdat Briana er niet meer was. Vandaag vertrekt Julien naar huis en gaan Katie en Chris voor t weekend naar Wenen. morgen vertrekt Shingo, de japanner, naar huis. Dus van de 7 vrijwilligers zijn er dit weekend nog 2 over, Matthias en ik, raar idee. Volgens mij komt er zaterdag een nieuw meisje, die hier komt wonen voor 2 weken, we'll see. Ik ben langer van huis dan ik ooit was en zit nu al bijna op de helft van m'n tijd hier. De tijd begint super snel te gaan en ik denk dat dat de komende tijd alleen nog maar sneller zal gaan. Ik heb gelukkig niet meer zoveel last van heimwee als in het begin, dat maakt het allemaal wat makkelijker. Ik geniet van m'n tijd hier en van de vrijheid, doen en laten wat ik wil. Reacties zijn nog steeds erg welkom, vragen ook natuurlijk, ik weet niet of ik alles duidelijk heb verteld. Dit weekend heb ik geen pc tot mn beschikking, maar daarna zal ik toch nog even kijken hoe het met de foto's zit. Liefsssss xxx