Hello there you all =)

We hebben eindelijk weer internet hier thuis, relaxed! Kan ik jullie weer even op de hoogte brengen van mn leven hier in Brasov!

Ik ben vorige week maandag en dinsdag naar het weeshuis in Codlea geweest, maar voelde me steeds meer verloren. Ik begon een beetje door te krijgen wat ik met de kinderen kon doen, dat houdt in: ik pakte ze uit bed, zette ze op schoot, kietelde ze, zong liedjes etc. Volgens mij vonden ze het wel leuk, als ik ze terugzette en weg liep, begonnen veel te huilen en stopten pas als ik weer terug kwam, haha. Ik vind het heel leuk om de kids aan het lachen te maken, maar ik heb niet het idee dat ik er iets mee bereik. Het zou leuk zijn als ze me zouden herkennen ofzo, maar volgens mij duurt dat heel lang bij deze kids.

Woensdagochted ben ik weer naar het weeshuis gegaan. Er was weer een hele nieuwe groep verpleegsters, weer ongemakkelijke blikken naar me, geen taken. Ik was er klaar mee. Ik ben eerder weggegaan, op weg naar het kantoor van Projects Abroad. Daar heb ik tegen mn begeleider Alex gezegd dat dit niet gaat werken. Er is niemand die engels spreekt, ik weet niet wat ik moet doen en ik vind het moeilijk door te krijgen hoe ik om moet gaan met meervoudig gehandicapte kids. Hij zei meteen dat hij iets anders voor me ging zoeken, heel fijn! Ik voelde me wel een beetje zwak, omdat ik zo snel 'de handoek in de ring heb gegooid', maar aan de andere kant, ik voelde me niet fijn door dat werk en om dat tegen beter weten in nog langer vol te houden terwijl er misschien een betere oplossing is, is niks voor mij. Er kwam een andere vrouw, Alexandra, met me praten over wat mn verwachtngen waren geweest over het weeshuis en waar ik wel of niet tevreden mee was. Ik vertelde hetzelfde als ik tegen Alex had gedaan, vooral dat ik het moeilijk vond met die kids om te gaan, dat die oudere vrouwen me raar aan kijken is hun probleem, dat is gewoon even slikken en achter me laten. Ze zei dat ze al iets in gedachten had voor me en dat ze haar best ging doen om me daar te plaatsen. Ik moest wel donderdag en vrijdag nog naar het weeshuis toe, omdat ze tijd nodig had om alles te regelen, na t weekend zou dat klaar zijn.

Katie was de eerste week dat ik hier was ziek en Erin vorige week en woensdagavond kreeg ik ook last. Ik ben donderdag thuis gebleven, om te voorkomen dat ik heel ziek zou worden. 's Avonds kregen we er een roommate bij: Brianna, zie vorige verhaal. Die was bij ons geplaatst omdat ze totaal niet overweg kon met haar negatieve roommate. Toch even wennen, de samenhang verandert en iedereen moet zich aanpassen, maar het is heel goed uitgepakt :)

Vrijdag ben ik weer naar het weeshuis gegaan, met tegenzin weliswaar. Ik heb er het beste van gemaakt, was aan t eind van de dag blij dat t weekend was! Vrijdagavond gingen we crepes en brownies gemaakt en gegeten bij Alex thuis, terwijl we naar Romania's got talent keken, het was gezellig en lekker om een keer 's avonds uit het huis te zijn. Zaterdag was een heel chille dag, we zouden musea gaan bezoeken, maar vertrokken pas rond 3 van huis. We hebben het museum van de geschiedenis van Brasov gezocht, hadden toen geen zin meer in nog eem museum, zijn boodschappen gaan doen en weer naar huis gegaan. 's Avonds gingen we borrelen en kaarten, om de verjaardag van Erin te vieren, die om 12 uur 21 zou worden. Het was heel gezellig!

Zondag hadden we in de stad afgesproken met Alex, die de 2 nieuwe vrijwilligers zou meenemen, zodat we die konden ontmoeten. Het zijn Julian, een fransman, en Shingo, een japanner. Volgens mij waren ze een beetje verlegen of nog moe van de reis, want ze waren nog een beetje stil. Ik vind het heel leuk dat de groep zo steeds een beetje groter wordt. Volgens mij komt er volgende week ook nog een Duitser bij. We gingen met zn 7e een berg op om een ford te bekijken, waar het uitzicht over de stad waanzinnig was. Het was een heerlijke, warme, zonnige dag, voor t eerst niet koud en kil. Na t ford zijn we pizza gaan eten bij Alex' favoriete tentje en toen we daarna thuis kwamen stond er cake met een cadeautje voor Erin's verjaardag :) Het was een heel gezellig dag.

Maandag, het weekend is weer over. Ik ging 's ochtends maar naar t wweshuis, omdat ik niks van Alex of Alexandra gehoord had. Omdat ik het idee had dat ik toch naar de nieuwe plek zou gaan ben ik eerder weggegaan, ik denk dat ik om 1 uur thuis was. Alexandra belde me, of ik rond kwart voor 2 bij t kantoor kon zijn, zodat we de bus van 2 konden nemen. Snel wat gegeten en op pad gegaan. Uiteindelijk stonden we iets te laat bij de busstop, geen bus. Wij terug naar t kantoor om t wachten op de moeder van Alexandra, die ons met de auto zou brengen. Ik denk dat we rond 3/half 4 bij t weeshuis waren. Het ligt ongeveer een kwartier buiten de stad, in een klein dorpje waar vooral roma's wonen. Het is een weeshuis voor kinderen tussen de 4 en de 15 denk ik. De meeste kinderen zijn door hun ouders daar geplaatst, maar de ouders willen de papieren voor adoptie niet ondertekenen. Zo zitten die kids daar dus als t ware vast. Sommige worden zelfs met kerst etc opgehaald om dat met de ouders te vieren en daarna worden ze weer bij de weeshuis gedropt, bizar. Er is een meisjes- en een jongenshuis, ziet er heel gezellig uit. Ik kwam binnen en werd meteen vrolijk toegezwaaid, ze wilden mn naam weten etc. Alexandra heeft een tijdje met de begeleiders gepraat, we hebben wat rondgekeken en toen gingen we weer terug. Na een lange, vermoeiende dag was ik blij dat ik thuis was.

Dinsdag ging ik rond 12 naar t kantoor, om een activiteit voor de kids te verzinnen. Ik werd weer met de auto van Alexandra's moeder naar het weeshuis gebracht. Ik kwam binnen in een gezellige knutselboel. De meisjes, en een paar afgedwaalde jongetjes, waren kaarten aan het maken voor elkaar. Ik moet eerlijk toegeven, ik was super nerveus. Ik had geen idee wat ik moest verwachten, of ik die ze 3 uur lang in mn eentje moest vermaken, of en hoe veel engels ze zouden spreken etc. In t begin waren zij ok verlegen, maar na een tijdje hingen er aan elke arm 2 meiden en wilden ze handjeklappen, dansen, zingen. Ik heb zelfs al een vriendenboekje ingevuld haha. Ik voel me na een dag daar al een stuk meer welkom dan bij mn andere werk. Ik moet wel nog een beetje wennen aan mn werktijden, ik vertrek rond half 3 hier van huis en ben rond half 7 weer thuis. Ik ben van plan om 's ochtends ook dingen te doen, moet alleen nog even bedenken wat. Hardlopen lijkt me wel lekker, maar dan moet eerst het ijs op de stoepen en de sneeuw nog smelten. Straks ga ik weer naar t weeshuis voor mn 2e dag, ik ben heel benieuwd!

De eerste 2 weken zijn, als ik er nu over denk, snel gegaan, maar als ik eraan denk dat ik hier nog 10 weken ben, voelt het toch een beetje vreemd. De meiden hier zeggen dat bij hun vorige reizen, de eerste helft soms moeilijk was met heimwee etc en dat de 2e helft om is gevlogen. het is niet dat ik hier niet geniet, maar het is gewoon even wennen om zo lang zo ver weg van huis te zijn. I'll survive

Ik ga een deze dagen even kijken hoe het zit met foto's op deze site, anders link ik jullie even door naar mn facebook en zet ik daar wat foto's op, kunnen jullie mn koppetje even zien!

xxxxx Afra

ps. Als je nog leuke ideetjes voor activiteiten/spelletje die ik met de kids kan doen, please tell me :)