Nog maar 4 weken over

Dag luitjes, ik lig hier nog lekker in mn bedje, naar The Beatles te luisteren en te wachten tot aflevering Feuten geladen is, dus heb wel even tijd om blogje bij te werken. Het weekend nadat ik het laatste stukje geschreven heb was het super lekker weer! Vrijdag op mn werk heb ik de jongens geholpen de grote hopen ijs kapot te hakken en hebben we lekker buiten gespeeld, heel leuk, even iets anders dan alleen maar binnen zitten en kleuren en kaarten. Hier thuis waren ze aan het verbouwen en moest ik steeds vroeg mn bed uit, om in de kamer van Ramona verder te slapen, niet heel chill. Zaterdag stelde Rodica voor dat ik een paar dagen in een appartementje van een vriend van ze zou slapen, die voor een tijdje in Amerika woont en de sleutel bij hen heeft achtergelaten. Het was heel dichtbij, gezellig appartementje, super! De rest van de dag lekker in de zon gezeten op het plein, rondgelopen in de stad en gechilled in het appartement. 's Avonds naar t huis gegaan om nieuwe roommate te ontmoeten: Tara is 23 en komt uit Canada. We hebben zaterdag- en zondagnacht in het appartementje geslapen en zijn toen in de oude kamer van Ramona ingetrokken, omdat ze onze oude kamer gaan renoveren. Maandag kwam Katie ook weer thuis, gezellig! Die week ging heel snel, het bleef lekker weer, dus de hele week buiten gespeeld met de kids. Ik ben ook begonnen met hardlopen, op mn nieuwe Nike's. Heel lekker, in de frisse berglucht. Ik moet alleen nog even wennen aan de paadjes die omhoog of omlaag gaan, best vermoeiend. Die zaterdag zijn we mega vroeg op gegaan om naar Fagaras, een dorpje hier in de buurt, te gaan en een oud fort te bekijken. Toch best lekker om een keer vroeg op stap te gaan, maakt de dag zo veel langer haha. Na t fort nog een kerk bekeken en wat gegeten en toen weer richting Brasov gegaan. We waren al rond 2 uur weer thuis, chill. 's Avonds zijn we naar de film gegaan, lachen. Maandag was t weer lekker weer en heb ik een tijdje met Alex en Florian, 2 jochies van ong. 4/5, op de trampoline gesprongen. Ze gierden van t lachen als ik ze lanceerde, haha was super leuk! Toen ik wegging liepen 3 kids met me mee en Marga kwam naast me lopen en sloeg een arm om me heen, heel schattig. Voor ik de taxi in stapte gaf ze mee een dikke knuffel, ahhh! Vanaf dinsdag was het kouder en regende het veel, dus gingen we binnen spelletjes doen en kleuren. Ook de kids die in het begin een beetje afstandelijk waren en niet echt meededen beginnen nu opener te worden. Misschien komt het ook een beetje omdat ik nu bijna alle namen weet en ik ze aan kan spreken :) Op woensdag zijn we naar een ijskocheywedstrijd gaan kijken hier in Brasov. Ijshockey is heel groot in Canada, dus Tara was super enthousiast, was leuk om keer te zien! Donderdag gingen we weer naar de film, The Hunger Games. Ik heb vorige week dat hele boek gelezen, omdat de film uit zou komen, dus was heel leuk om te zien. Toen was de week alweer om en was het laatste weekend van Tara aangebroken. Zaterdag zijn Tara en ik naar een toren op de berg gelopen, mooi uitzicht over de hele stad. Ik weet niet waarom, maar steeds net voordat mn roommies weggaan kan ik het super goed met ze vinden. Maakt het afscheid nemen nog zuurder.. 's Middags gelunched in de stad en naar t museum van de kunst geweest. 's Avonds kwam er weer een nieuwe roommate: Soley is 34 en woont in een eilandengroep tussen Ijsland en Denemarken in, geen idee hoe het heet. Ik moet denk ik nog steeds een beetje wennen aan het idee dat we een oudere roommie hebben, beetje vreemd in t begin. Maar goed, zaterdagavond uit geweest, was super leuk! Lekker veel gedronken, gedanst en gek gedaan, goede afsluiting van 2 weken met Tara. Zondag arriveerde Tara's vriend Sean, waar ze de komende 2 weken door Oost-Europa gaat reizen. Tara vertrok naar een hotel en Soley kwam bij ons in de kamer, de nacht ervoor had ze in onze oude kamer geslapen, omdat in deze kamer maar 3 bedden passen. Ik kom er steeds meer achter dat ik niet van verandering hou. Ik kan me er sowieso al heel lang van te voren druk om maken en als het eenmaal gebeurt duurt het een tijdje voor ik weer gewend ben. Gewoontediertje, misschien is het wel goede oefening voor me, steeds wisselende mensen om me heen. Maandagavond hebben we nog wat gedronken met Tara en haar vriend en toen was het tijd om afscheid te nemen. Gadsiederrie, hier hou ik helemaal niet van! geknuffeld, gezwaaid en elkaar beloofd dat we elkaar zouden gaan opzoeken en toen met een steen in mn buik naar huis gegaan. Vanavond gaan we bij Alex thuis chillen met de nieuwe groep, er is dit weekend ook een Deense jongen aangekomen, ik ben heel benieuwd, wordt vast gezellig :) Dit weekend zouden we naar misschien naar Boekarest gaan, maar dat hebben we verzet naar over 2 weken, dan kunnen we met een grotere groep, lijkt me wat gezelliger. Ik ben nu al meer dan 8 weken van huis weg, heb nog 30 dagen hier, bizar. Ik had verwacht dat ik vanaf nu wel al op zou gaan zien tegen het einde, maar dat gebeurt nog niet. Ik heb sinds vorige week weer heel erg last van heimwee en ik hoop dat dat snel weer over gaat, zodat ik weer lekker kan genieten hier. Komt wel goed denk ik, ga gewoon hardlopen, genieten van t weer, leuke dingen doen in t weekend en volgend weekend Pasen vieren (vieren ze hier een week later dan in NL). Er staan wat nieuwe foto's op Facebook, ik zal bij t weeshuis vragen of ik foto's mag maken met de kids. See you soon! xxx

De tijd vliegt voorbij

Goedemorgen lieve mensen, ik realiseer me dat het al een tijdje geleden is dat ik een verhaaltje heb gepost. Ik zal jullie weer op de hoogte brengen. Ik heb met m'n nieuwe werk ochtenden vrij, aan de ene kant heel relaxed, kan rustig wakker worden, maar aan de andere kant vind ik het heel moeilijk vroeg uit bed te komen en iets te doen met mn tijd. Meestal lig in lang in bed, lees wat, schrijf in mn dagboek, doe wat buikspieroefeningen, douche, lunch en maak me klaar om naar werk te gaan. Ik ga rond 2 uur van huis weg, moet met de bus naar de andere kant van de stad. Daar, bij een supermarkt, staan mannen die heen en weer rijden naar het dorpje waar ik werk, illegale taxi's. De eerste dag dat ik in m'n eentje naar werk ging heb ik een uur staan wachten op een man die me zou brengen. Er waren al een paar mannen naar me toe gekomen die vroegen of ik naar Tarlungeni, het dorpje waar ik werk, moest. Ik zei nee, met het idee dat ik alleen met die ene man moest meerijden, ik vertrouwde het niet echt. Uiteindelijk heb ik het kantoor gebeld, die iemand in het weeshuis belde, die weer de man belde die me zou ophalen en 15 minuten later was hij er. Dat wachten wilde ik niet meer, dus de dagen daarna ben ik gewoon ingestapt bij de mannen die me wenkte en vroegen of ik naar Tarlungeni moest. Ondertussen ken ik de meeste mannen die heen en weer rijden van gezicht en zij mij ook, dus dat werkt al wat beter. Het was in het begin wel even wennen, zomaar in een auto stappen bij een man, meestal auto's die in NL 5 jaar geleden al niet meer door de APK zouden komen, waarvan de KMteller niet werkt en soms enorm stinken. Nu ben ik er wel aan gewend, de meeste mannen zijn heel aardig, vragen waar ik vandaan kom. Volgens mij werken de mannen allemaal samen en delen het geld dat ze verdienen. Er is een oudere man, ik denk dat hij 'de leider' is, waar ik een tijdje mee heb gepraat over NL en voetbal, van hem krijg ik meestal gratis ritjes, nice! Voor een ritje betaal ik normaal 4Lei, dus 8 Lei per dag, 40 Lei per week. Om het om te rekenen naar euro deel je door 4.3, niet veel dus. Ik kan het geld terug krijgen van Projects Abroad, dat is alleen niet zo fijn geregeld. We moeten zelf naar het kantoor gaan en erom vragen en als Razvan het geld aan ons geeft kijkt hij altijd een beetje zielig of zegt iets als: 'A small fortune.' Nja het zal wel, het is toch iets van 40 euro per maand. Op mn werk gaat het wel goed: als ik binnen kom, komen er altijd wel een paar kids op me af om te knuffelen, vragen ze meteen wat we gaan doen of nemen ze me mee om te laten zien wat ze aan het doen waren. Het is wel moeilijk, als ik iets bednek om te doen, om duidelijk te maken wat ik wil en als ze het eenmaal begrijpen, dat ze het ook echt gaan doen. Ik had bijvoorbeeld een blaadje gepakt, in de hoek een sticker geplakt en die nagetekend, als voorbeeld, zodat zij dat ook konden doen. Maar toen ze het zagen wilden ze allemaal dat ik een tekening voor ze maakten. Als ik dan zeg dat ze het zelf moeten proberen kijken ze heel zielig, doen ze alsof ze moeten huilen en vragen ze nog een keer of ik het wil tekenen. Ja, hoe kan ik nou nee zeggen? En als je ja zegt tegen een, zeg je ja tegen allen. Komt erop neer dat ik de eerste 3 dagen bij de meiden alleen heb zitten tekenen en de meiden de tekeningen gingen versieren en inkleuren. In het begin vond ik het wel leuk, makkelijke manier ze blij te maken, maar daarna werden ze veeleisend, wilden ze steeds meer en als ik nee zei werden ze boos. Bij de jongens gaat het allemaal wat rustiger, als ik die wat papier en kleurpotloden geef gaan ze allemaal rustig aan het werk, soms een kleine ruzie om een potlood of wie het eerst zn tekening aan mij kan laten zien, maar meestal heel gemoedelijk. Voor de rest spelen we heel veel kaartspelletjes, heb ik mens-erger-je-niet gespeeld en een puzzle gemaakt. Ik ben met de jongens gaan sleeen en we hebben verstoppertje en tikkertje gespeeld. Al met al gaat het wel goed dus, met soms wat haperingen op taalgebied, maar dat wordt steeds makkelijker. Op 25 februari zijn we met de groep vrijwilligers naar Peles Castle gegaan, een heeel mooi kasteel in Siana, hier 45 km vandaan. Haha op de heenweg met de trein hadden we per ongeluk kaartjes gekocht voor kinderen t/m 6, gelukkig kon de conducteur er wel om lachen. We meosten vanaf de trein een tijdje lopen, onderweg een klein kloostertje bezocht. Het kasteel is prachtig, toen we aankwamen was het opgelicht door de zon, prachtig! Volgens mij is het op mn profielfoto te zien. Toeristen die we zijn duizenden foto's gemaakt hihi. Toen hebben we kaartjes gekocht voor een rondleiding, waar we een halfuurtje op moesten wachten. We hebben in de zon gezeten en genoten van t uitzicht. De binnenkant van het kasteel was nog mooier versierd dan de buitenkant. Vol met prachtige spullen, schilderijen, het straalde statigheid uit. Dit had ik niet willen missen! Toen we het kasteel uitkwamen was de zon weg en waren we moe en hongerig. Snel wat gegeten in restaurantje daar, souvenirs gekocht en terug naar huis gegaan. Het was een lange dag geweest, van 10 tot half 7 van huis weggeweest. Maar je bent jong en je wilt wat, dus 's avonds toch nog even de stad in voor wat drankjes. Matthias, de duitse vrijwilliger, was de dag ervoor aangekomen en die ging ook mee, de groep wordt steeds groter. De woensdag daarna was het schrikkeldag, leapday. We wilden deze dag niet zomaar voorbij laten gaan, er moest iets speciaals gebeuren. Ik had een tijdje terug al aan de meiden verteld dat ik misschien een piercing in mn oor wilde, aan de bovenkant van mn oor. De meiden waren wel enthousiast en Katie en Erin wilden er ook wel een. Komt erop neer dat we die woensdag alle vier, Briana besloot op t laatste moment ook mee te doen, die piercing hebben laten zetten :) Het was een 'bonding-thing' zoals de meiden het noemde, haha. Ik was super zenuwachtig en het deed zoveel pijn als ik bang voor was, maar ik ben heel blij met het resultaat, ook al kan ik nu nog steeds niet op mn rechteroor slapen. Het weekend daarna was het laatste weekend van Erin. het enige wat we dat weekend hebben gedaan is winkelen en even de stad in geweest voor wat drankjes. Zondag zijn we het huis niet uit geweest hihi. Ik vond het niet leuk dat Erin weg ging, kon erg goed met haar opschieten. Toen ze maandagochtend vertrok waren we allemaal beetje verdrietig en stil. De dagen erna waren erg wennen, minder spelletjes doen samen, minder gelachen dan daarvoor. Maar na een paar dagen was de sfeer al beter en was het gezellig met Briana, Katie en mij. Afgelopen weekend was Briana's laatste weekend. We hebben op vrijdag geschaatst, zijn zaterdag naar het Brasov-teken boven op de berg geweest met de kabelbaan en zijn daarna even de stad in geweest. 's Avonds, as usual, wat drankjes in de stad. Zondag alleen het huis uitgeweest om bij de Mac te eten haha. Maandag was de dag dat de broer van Katie, Chris, aankwam in Brasov. We hebben 's avonds pannekoeken gegeten, was gezellig. Dinsdag was de laatste dag van Briana, we zijn 's avonds de stad in gegaan, hebben een heel leuke avond gehad en zijn pas de kroeg uit gegaan toen hij dicht ging. Opgebleven tot Briana werd opgehaald om naar t vliegveld te rijden. Weer een afscheid, gadsie. De afgelopen week heb ik Briana beter leren kennen, ben haar meer gaan waarderen en dan gaat ze nu weg. We waren weer alledrie beetje verdrietig en stil en daar ging ze, op weg terug naar the USA. Then there were two. Gisteravond was de laatste avond van Julien, de fransman. Ja, de groep was groot, maar binnen 2 weken zijn er 4 mensen weg. We hebben pizza gegeten, met Alex de begeleider en zijn daarna weer de stad in gegaan. Was neit zo gezellig als dinsdag, komt denk ik omdat Briana er niet meer was. Vandaag vertrekt Julien naar huis en gaan Katie en Chris voor t weekend naar Wenen. morgen vertrekt Shingo, de japanner, naar huis. Dus van de 7 vrijwilligers zijn er dit weekend nog 2 over, Matthias en ik, raar idee. Volgens mij komt er zaterdag een nieuw meisje, die hier komt wonen voor 2 weken, we'll see. Ik ben langer van huis dan ik ooit was en zit nu al bijna op de helft van m'n tijd hier. De tijd begint super snel te gaan en ik denk dat dat de komende tijd alleen nog maar sneller zal gaan. Ik heb gelukkig niet meer zoveel last van heimwee als in het begin, dat maakt het allemaal wat makkelijker. Ik geniet van m'n tijd hier en van de vrijheid, doen en laten wat ik wil. Reacties zijn nog steeds erg welkom, vragen ook natuurlijk, ik weet niet of ik alles duidelijk heb verteld. Dit weekend heb ik geen pc tot mn beschikking, maar daarna zal ik toch nog even kijken hoe het met de foto's zit. Liefsssss xxx

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Hello there you all =)

We hebben eindelijk weer internet hier thuis, relaxed! Kan ik jullie weer even op de hoogte brengen van mn leven hier in Brasov!

Ik ben vorige week maandag en dinsdag naar het weeshuis in Codlea geweest, maar voelde me steeds meer verloren. Ik begon een beetje door te krijgen wat ik met de kinderen kon doen, dat houdt in: ik pakte ze uit bed, zette ze op schoot, kietelde ze, zong liedjes etc. Volgens mij vonden ze het wel leuk, als ik ze terugzette en weg liep, begonnen veel te huilen en stopten pas als ik weer terug kwam, haha. Ik vind het heel leuk om de kids aan het lachen te maken, maar ik heb niet het idee dat ik er iets mee bereik. Het zou leuk zijn als ze me zouden herkennen ofzo, maar volgens mij duurt dat heel lang bij deze kids.

Woensdagochted ben ik weer naar het weeshuis gegaan. Er was weer een hele nieuwe groep verpleegsters, weer ongemakkelijke blikken naar me, geen taken. Ik was er klaar mee. Ik ben eerder weggegaan, op weg naar het kantoor van Projects Abroad. Daar heb ik tegen mn begeleider Alex gezegd dat dit niet gaat werken. Er is niemand die engels spreekt, ik weet niet wat ik moet doen en ik vind het moeilijk door te krijgen hoe ik om moet gaan met meervoudig gehandicapte kids. Hij zei meteen dat hij iets anders voor me ging zoeken, heel fijn! Ik voelde me wel een beetje zwak, omdat ik zo snel 'de handoek in de ring heb gegooid', maar aan de andere kant, ik voelde me niet fijn door dat werk en om dat tegen beter weten in nog langer vol te houden terwijl er misschien een betere oplossing is, is niks voor mij. Er kwam een andere vrouw, Alexandra, met me praten over wat mn verwachtngen waren geweest over het weeshuis en waar ik wel of niet tevreden mee was. Ik vertelde hetzelfde als ik tegen Alex had gedaan, vooral dat ik het moeilijk vond met die kids om te gaan, dat die oudere vrouwen me raar aan kijken is hun probleem, dat is gewoon even slikken en achter me laten. Ze zei dat ze al iets in gedachten had voor me en dat ze haar best ging doen om me daar te plaatsen. Ik moest wel donderdag en vrijdag nog naar het weeshuis toe, omdat ze tijd nodig had om alles te regelen, na t weekend zou dat klaar zijn.

Katie was de eerste week dat ik hier was ziek en Erin vorige week en woensdagavond kreeg ik ook last. Ik ben donderdag thuis gebleven, om te voorkomen dat ik heel ziek zou worden. 's Avonds kregen we er een roommate bij: Brianna, zie vorige verhaal. Die was bij ons geplaatst omdat ze totaal niet overweg kon met haar negatieve roommate. Toch even wennen, de samenhang verandert en iedereen moet zich aanpassen, maar het is heel goed uitgepakt :)

Vrijdag ben ik weer naar het weeshuis gegaan, met tegenzin weliswaar. Ik heb er het beste van gemaakt, was aan t eind van de dag blij dat t weekend was! Vrijdagavond gingen we crepes en brownies gemaakt en gegeten bij Alex thuis, terwijl we naar Romania's got talent keken, het was gezellig en lekker om een keer 's avonds uit het huis te zijn. Zaterdag was een heel chille dag, we zouden musea gaan bezoeken, maar vertrokken pas rond 3 van huis. We hebben het museum van de geschiedenis van Brasov gezocht, hadden toen geen zin meer in nog eem museum, zijn boodschappen gaan doen en weer naar huis gegaan. 's Avonds gingen we borrelen en kaarten, om de verjaardag van Erin te vieren, die om 12 uur 21 zou worden. Het was heel gezellig!

Zondag hadden we in de stad afgesproken met Alex, die de 2 nieuwe vrijwilligers zou meenemen, zodat we die konden ontmoeten. Het zijn Julian, een fransman, en Shingo, een japanner. Volgens mij waren ze een beetje verlegen of nog moe van de reis, want ze waren nog een beetje stil. Ik vind het heel leuk dat de groep zo steeds een beetje groter wordt. Volgens mij komt er volgende week ook nog een Duitser bij. We gingen met zn 7e een berg op om een ford te bekijken, waar het uitzicht over de stad waanzinnig was. Het was een heerlijke, warme, zonnige dag, voor t eerst niet koud en kil. Na t ford zijn we pizza gaan eten bij Alex' favoriete tentje en toen we daarna thuis kwamen stond er cake met een cadeautje voor Erin's verjaardag :) Het was een heel gezellig dag.

Maandag, het weekend is weer over. Ik ging 's ochtends maar naar t wweshuis, omdat ik niks van Alex of Alexandra gehoord had. Omdat ik het idee had dat ik toch naar de nieuwe plek zou gaan ben ik eerder weggegaan, ik denk dat ik om 1 uur thuis was. Alexandra belde me, of ik rond kwart voor 2 bij t kantoor kon zijn, zodat we de bus van 2 konden nemen. Snel wat gegeten en op pad gegaan. Uiteindelijk stonden we iets te laat bij de busstop, geen bus. Wij terug naar t kantoor om t wachten op de moeder van Alexandra, die ons met de auto zou brengen. Ik denk dat we rond 3/half 4 bij t weeshuis waren. Het ligt ongeveer een kwartier buiten de stad, in een klein dorpje waar vooral roma's wonen. Het is een weeshuis voor kinderen tussen de 4 en de 15 denk ik. De meeste kinderen zijn door hun ouders daar geplaatst, maar de ouders willen de papieren voor adoptie niet ondertekenen. Zo zitten die kids daar dus als t ware vast. Sommige worden zelfs met kerst etc opgehaald om dat met de ouders te vieren en daarna worden ze weer bij de weeshuis gedropt, bizar. Er is een meisjes- en een jongenshuis, ziet er heel gezellig uit. Ik kwam binnen en werd meteen vrolijk toegezwaaid, ze wilden mn naam weten etc. Alexandra heeft een tijdje met de begeleiders gepraat, we hebben wat rondgekeken en toen gingen we weer terug. Na een lange, vermoeiende dag was ik blij dat ik thuis was.

Dinsdag ging ik rond 12 naar t kantoor, om een activiteit voor de kids te verzinnen. Ik werd weer met de auto van Alexandra's moeder naar het weeshuis gebracht. Ik kwam binnen in een gezellige knutselboel. De meisjes, en een paar afgedwaalde jongetjes, waren kaarten aan het maken voor elkaar. Ik moet eerlijk toegeven, ik was super nerveus. Ik had geen idee wat ik moest verwachten, of ik die ze 3 uur lang in mn eentje moest vermaken, of en hoe veel engels ze zouden spreken etc. In t begin waren zij ok verlegen, maar na een tijdje hingen er aan elke arm 2 meiden en wilden ze handjeklappen, dansen, zingen. Ik heb zelfs al een vriendenboekje ingevuld haha. Ik voel me na een dag daar al een stuk meer welkom dan bij mn andere werk. Ik moet wel nog een beetje wennen aan mn werktijden, ik vertrek rond half 3 hier van huis en ben rond half 7 weer thuis. Ik ben van plan om 's ochtends ook dingen te doen, moet alleen nog even bedenken wat. Hardlopen lijkt me wel lekker, maar dan moet eerst het ijs op de stoepen en de sneeuw nog smelten. Straks ga ik weer naar t weeshuis voor mn 2e dag, ik ben heel benieuwd!

De eerste 2 weken zijn, als ik er nu over denk, snel gegaan, maar als ik eraan denk dat ik hier nog 10 weken ben, voelt het toch een beetje vreemd. De meiden hier zeggen dat bij hun vorige reizen, de eerste helft soms moeilijk was met heimwee etc en dat de 2e helft om is gevlogen. het is niet dat ik hier niet geniet, maar het is gewoon even wennen om zo lang zo ver weg van huis te zijn. I'll survive

Ik ga een deze dagen even kijken hoe het zit met foto's op deze site, anders link ik jullie even door naar mn facebook en zet ik daar wat foto's op, kunnen jullie mn koppetje even zien!

xxxxx Afra

ps. Als je nog leuke ideetjes voor activiteiten/spelletje die ik met de kids kan doen, please tell me :)

De eerste week bijna achter de rug

Wat leuk alle reacties te lezen! Ik zal daar later op reageren, het internet hier doet nogal lastig, dus voor t weer uitvalt eerst vertellen over de afgelopen dagen.

Woensdag ben ik met mn begeleider Alex de stad in geweest, we hebben geld gewisseld, zijn naar het kantoor van Projects Abroad geweest en hebben gelunched. Was heel gezellig en leuk om de stad een beetje te leren kennen, maar na 2 uur op pad te zijn was ik gesloopt. Ik was om 3 uur thuis en heb die dag bijna niks meer gedaan. Donderdag gingen Alex en ik richting het weeshuis, dat 2 dorpen buiten Brasov ligt. Ik had van de meiden al gehoord dat hij meestal laat was, maar een halfuur wachten in -10 graden is extreem. Bleek dat hij me een sms had gestuurd dat we later zouden gaan, die had ik niet gehad, want ik had mn Nederlandse simkaart in mn telefoon: dom misverstand, maar wel heel zuur! We maakten een buspas aan, voor de bus die tot aan de rand van de stad rijdt. Daar moet ik in een klein busje verder reizen tot de Lidl in Codlea en vanaf daar nog ongeveer 10 minuten lopen. De hoogvlakte van Brasov is het koudste gebied van Roemenie en Codlea is het koudste dorpje in de hoogvlakte, haha, het scheelt niet veel, maar toch elke keer even een koude rilling als ik het busje uitstap. We kwamen in het weeshuis aan, toen de receptioniste vertelde dat er die dag inspectie was. Alex vertelde dat mensen in Roemenie bang zijn voor inspectie, omdat er altijd een kans is dat je je baan kwijtraakt na inspectie. Alle werknemers in het huis waren dus een beetje van de kaart die dag, dus Alex besloot dat we de dag erna terug zouden komen voor de introductie. De rest van de dag was weer heel relaxed, grootste gedeelte van de middag geslapen, hihi.

Vrijdag reisde Alex weer met me mee naar het weeshuis, waar ik stiekem wel blij mee was. Toen we in het huis waren, kwamen we erachter dat mn begeleider, de vrouw die goed engels spreekt, voor een spoedgeval naar Brasov was gegaan: weer geen introductie vandaag. Tot m'n schrik zei Alex dat hij terug ging naar kantoor, als er iets was kon ik hem bellen. Okee, daar sta je dan, met een paar Roemeense vrouwen, heel aardig hoor, maar die amper een woord engels praten. Rare ervaring, ik had het heel anders verwacht. Ik liep met de dames mee, keek hoe ze de kinderen verschoonde, probeerde hier en daar te helpen door dingen aan te geven of aan te pakken. De rest ven de dag ben ik van kamer naar kamer gelopen en geprobeert contact te leggen met de kinderen. Het is lastig, want ik weet niet wat de kinderen hebben. Aan veel van hen is te zien dat er iets mis is, maar wat precies, geen idee. Dus ik vind het moeilijk te bedenken wat ze leuk vinden, wat ze niet willen en wat wel, wat ze kunnen en wat niet, pff. En vooral vind ik het heel moeilijk om me groot te houden als ik denk aan het leven van de kinderen. De meeste zijn achtergelaten door hun ouders, omdat ze speciale aandacht en zorg nodig hebben, die te veel tijd en geld kost. Nu liggen ze in die bedden, met soms 3, 4 of 5 kinderen op een kamer. Natuurlijk is het super dat ze te eten krijgen en een dak boven hun hoofd hebben, maar het is zo anders dan het in Nederland zou gaan, denk ik. Moeilijk te beseffen. En als ik dan denk aan hoe het leven later voor deze kinderen zou zijn, waar de terecht komen.. Ik heb vrijdag amper iets gedaan, maar het bezoek aan het weeshuis heeft me heel veel energie gekost. In mn hoofd ben ik er het hele weekend mee bezig geweest.

Zaterdag gingen we naar het kasteel van Dracula, Bran Castle. We reden mee met Robert en Ramona en hun 2 dochters. Erin en Katie werken met Robert en Erin geeft Ramona lessen engels. Het kasteel was heel mooi, oud en statig. We hadden ons alleen vergist in de temperatuur, in het dorpje was het veel kouder dan hier in de stad, dus we hadden ons veel te dun gekleed. Op de terugweg zijn we langs het grootste ski-oord van Roemenie gereden, dat vlakbij Brasov ligt. De rest van de dag hebben we gechilled, daar zijn we heel goed in :)

Zondag was weer heel relaxed, we zijn alleen even de deur uit gegaan om bier te drinken bij MacDonalds. Brianne, een andere vrijwilliger, ook Amerikaans, ging met ons mee, en de amerikanen vonden het super om bier te kunnen drinken bij MacDonalds, haha. 's Avonds was The Notebook op tv, die we natuurlijk gekeken hebben.

Vanmorgen ging ik weer op weg naar het weeshuis, voor t eerst in mn eentje. Het zal jullie verrassen, maar toen ik daar aankwam was er weer niemand die engels sprak. Weer had ik een misplaatst gevoel, ik wist even echt niet wat ik moest. Ik belde Alex, die volgens mij niet precies begreep wat het probleem was. Hij zei dat ik een van de dames aan de telefoon moest geven, maar toen ik die aanreikte schrok ze een beetje, zei niks en liep door. Later kwam er een vrouw die half engels praatte, die zei dat ik met de kinderen moest gaan spelen. Okee, gaan we doen! Ik doe mn best om te helpen en te begrijpen wat ik moet doen, maar zonder enige aanwijzing vind ik dat heel moeilijk. En ik heb nu het idee alsof ik daar voor niks ben en niemand me echt wil helpen. Alex smste net dat hij de leiding heeft gesproken, dus ik ben heel benieuwd hoe het morgen gaat worden. Zoals het nu gaat zie ik het niet zitten om daar 3 maanden 4 uur per dag te zijn. Mijn optimisme en initiatief reikt maar zo ver, ik moet toch even een zetje in de goede richting hebben.

Zo, dat was weer een hele lap tekst, kunnen jullie weer even door. Ik heb geen puf meer om het na te lezen voor spelfouten etc. dus vergeef me :)

see you soon, xxx

Voor het eerst wakker geworden in Brasov

Goedemorgen lieve mensen,

hier mijn eerste berichtje uit het mooie Roemenie. Ik zit momenteel nog in bed, Merci Crunch te eten, met de laptop van mn roommate Erin, klinkt best goed toch?!

Ik zal beginnen bij het begin, gisterochtend op Schiphol. Na een afscheid dat me zwaar viel, liep ik opeens alleen op Schiphpl. Raar gevoel om alleen te zijn, niet per se negatief, maar he was even wennen. Ik ging even wat eten en drinken halen en liep naar mn gate. Daar aangekomen werd in gewenkt dat ik door moest lopen en toen ik bij de bagagecontrole stond wer dik zelfs nog omgeroepen: blijkt dat ik de laatste was die het vliegtuig nog in moest! Ik kon er wel om lachen, de mensen bij de desk niet geloof ik. De vliegreis verliep voorspoedig, lekker eten en drinken gehad, dat viel alles mee =) We zijn rond 1 uur lokale tijd geland, maar door ijs op de landingsbaan en heel harde wind, gleed het vliegtuig haaks op de landingsbaan en moesten we weggesleept worden. Net daarna gebeurde hetzelfde met het vliegtuig dat achter ons stond, die nog een ons vliegtuig dreigde te raken. Alles goed gekomen en met een beetje vertrging stond ik rond 3 uur op mn koffer te wachten. Daarna ging ik door de schuifdeuren, stond er een man met een bordje Projects Abroad, die wenkte me, stelde zich voor en nam mn koffer over. Toen zat ik opeens in een auto, met een onbekende man, in een onbekende stad, rare ervaring. Ik denk dat we er 2.5 a 3 uur over hebben gedaan om hier te komen, maar het was niet erg, ik heb mn ogen uitgekeken: wat een mooie omgeving! Toen we hier aankwamen zette meneer z'n auto langs de weg met knipperlicht aan, we liepen naar binnen, ik gaf m'n gastgezinmoeder een hand en ze ratelde tegen de meneer, we liepen naar boven en gingen een kamer in waar 2 meiden in bed lagen. Ik stelde me voor, ik mocht een bed uitkiezen en toen lieten ze me alleen met de meiden. Het zijn twee meiden uit Amerika, Erin en Kate/Katy?, en ze zijn heel aardig. We praatte wat, ze vertelde dat ze niet heel ondernemend zijn na werk, omdat ze dan moe zijn, maar in t weekend doen ze meestal wel leuke dingen. Erin is hier nog een maand en Kate vertrekt 5 dagen voordat ik wegga, dus dat is wel fijn. Om 7 uur kregen we eten, heel lekker en vooral veel, haha. Als toetje hadden we cake, want Kate was maandag jarig geweest. Ik voelde me al meteen heel welkom =) 's avonds hebben we gepraat, tv gekeken, in onze dagboeken geschreven en comedies gekeken op internet, ze hebben namelijk allebei een laptop mee en we hebben gratis internet op onze kamer, heeeeeeel chill! Rond half 11 gingen we slapen, ik was kapot! M'n bed is heel hard, maar lekker warm. Het is trouwens hier op de kamer super warm, ik denk dat we gister stees rond de 24 graden zaten, haha.

Straks word ik opgehaald door Alex, dan gaan we Brasov bekijken en ik denk dat we ook langs het weeshuis gaan, om daar even rond te kijken en mn begeleider te ontmoeten, ik ben heel benieuwd!

M'n verhaaltje is wat langer geworden dan ik dacht, sorry. Maar gister is er zo veel gebeurd. dat moet ik natuurlijk wel allemaal vertellen hihi. Reacties zijn erg welkom, ik ben benieuwd wat jullie denken en nog meer willen weten!

Tot snel, xxx Afra

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Afra