Wat leuk alle reacties te lezen! Ik zal daar later op reageren, het internet hier doet nogal lastig, dus voor t weer uitvalt eerst vertellen over de afgelopen dagen.

Woensdag ben ik met mn begeleider Alex de stad in geweest, we hebben geld gewisseld, zijn naar het kantoor van Projects Abroad geweest en hebben gelunched. Was heel gezellig en leuk om de stad een beetje te leren kennen, maar na 2 uur op pad te zijn was ik gesloopt. Ik was om 3 uur thuis en heb die dag bijna niks meer gedaan. Donderdag gingen Alex en ik richting het weeshuis, dat 2 dorpen buiten Brasov ligt. Ik had van de meiden al gehoord dat hij meestal laat was, maar een halfuur wachten in -10 graden is extreem. Bleek dat hij me een sms had gestuurd dat we later zouden gaan, die had ik niet gehad, want ik had mn Nederlandse simkaart in mn telefoon: dom misverstand, maar wel heel zuur! We maakten een buspas aan, voor de bus die tot aan de rand van de stad rijdt. Daar moet ik in een klein busje verder reizen tot de Lidl in Codlea en vanaf daar nog ongeveer 10 minuten lopen. De hoogvlakte van Brasov is het koudste gebied van Roemenie en Codlea is het koudste dorpje in de hoogvlakte, haha, het scheelt niet veel, maar toch elke keer even een koude rilling als ik het busje uitstap. We kwamen in het weeshuis aan, toen de receptioniste vertelde dat er die dag inspectie was. Alex vertelde dat mensen in Roemenie bang zijn voor inspectie, omdat er altijd een kans is dat je je baan kwijtraakt na inspectie. Alle werknemers in het huis waren dus een beetje van de kaart die dag, dus Alex besloot dat we de dag erna terug zouden komen voor de introductie. De rest van de dag was weer heel relaxed, grootste gedeelte van de middag geslapen, hihi.

Vrijdag reisde Alex weer met me mee naar het weeshuis, waar ik stiekem wel blij mee was. Toen we in het huis waren, kwamen we erachter dat mn begeleider, de vrouw die goed engels spreekt, voor een spoedgeval naar Brasov was gegaan: weer geen introductie vandaag. Tot m'n schrik zei Alex dat hij terug ging naar kantoor, als er iets was kon ik hem bellen. Okee, daar sta je dan, met een paar Roemeense vrouwen, heel aardig hoor, maar die amper een woord engels praten. Rare ervaring, ik had het heel anders verwacht. Ik liep met de dames mee, keek hoe ze de kinderen verschoonde, probeerde hier en daar te helpen door dingen aan te geven of aan te pakken. De rest ven de dag ben ik van kamer naar kamer gelopen en geprobeert contact te leggen met de kinderen. Het is lastig, want ik weet niet wat de kinderen hebben. Aan veel van hen is te zien dat er iets mis is, maar wat precies, geen idee. Dus ik vind het moeilijk te bedenken wat ze leuk vinden, wat ze niet willen en wat wel, wat ze kunnen en wat niet, pff. En vooral vind ik het heel moeilijk om me groot te houden als ik denk aan het leven van de kinderen. De meeste zijn achtergelaten door hun ouders, omdat ze speciale aandacht en zorg nodig hebben, die te veel tijd en geld kost. Nu liggen ze in die bedden, met soms 3, 4 of 5 kinderen op een kamer. Natuurlijk is het super dat ze te eten krijgen en een dak boven hun hoofd hebben, maar het is zo anders dan het in Nederland zou gaan, denk ik. Moeilijk te beseffen. En als ik dan denk aan hoe het leven later voor deze kinderen zou zijn, waar de terecht komen.. Ik heb vrijdag amper iets gedaan, maar het bezoek aan het weeshuis heeft me heel veel energie gekost. In mn hoofd ben ik er het hele weekend mee bezig geweest.

Zaterdag gingen we naar het kasteel van Dracula, Bran Castle. We reden mee met Robert en Ramona en hun 2 dochters. Erin en Katie werken met Robert en Erin geeft Ramona lessen engels. Het kasteel was heel mooi, oud en statig. We hadden ons alleen vergist in de temperatuur, in het dorpje was het veel kouder dan hier in de stad, dus we hadden ons veel te dun gekleed. Op de terugweg zijn we langs het grootste ski-oord van Roemenie gereden, dat vlakbij Brasov ligt. De rest van de dag hebben we gechilled, daar zijn we heel goed in :)

Zondag was weer heel relaxed, we zijn alleen even de deur uit gegaan om bier te drinken bij MacDonalds. Brianne, een andere vrijwilliger, ook Amerikaans, ging met ons mee, en de amerikanen vonden het super om bier te kunnen drinken bij MacDonalds, haha. 's Avonds was The Notebook op tv, die we natuurlijk gekeken hebben.

Vanmorgen ging ik weer op weg naar het weeshuis, voor t eerst in mn eentje. Het zal jullie verrassen, maar toen ik daar aankwam was er weer niemand die engels sprak. Weer had ik een misplaatst gevoel, ik wist even echt niet wat ik moest. Ik belde Alex, die volgens mij niet precies begreep wat het probleem was. Hij zei dat ik een van de dames aan de telefoon moest geven, maar toen ik die aanreikte schrok ze een beetje, zei niks en liep door. Later kwam er een vrouw die half engels praatte, die zei dat ik met de kinderen moest gaan spelen. Okee, gaan we doen! Ik doe mn best om te helpen en te begrijpen wat ik moet doen, maar zonder enige aanwijzing vind ik dat heel moeilijk. En ik heb nu het idee alsof ik daar voor niks ben en niemand me echt wil helpen. Alex smste net dat hij de leiding heeft gesproken, dus ik ben heel benieuwd hoe het morgen gaat worden. Zoals het nu gaat zie ik het niet zitten om daar 3 maanden 4 uur per dag te zijn. Mijn optimisme en initiatief reikt maar zo ver, ik moet toch even een zetje in de goede richting hebben.

Zo, dat was weer een hele lap tekst, kunnen jullie weer even door. Ik heb geen puf meer om het na te lezen voor spelfouten etc. dus vergeef me :)

see you soon, xxx